Open brief van Isa aan alle gescheiden ouders (Mediation/Conflictbemiddeling) - Nicole Gobin

Gepubliceerd op 4 december 2019 om 12:14

Wanneer koppels besluiten hun eigen weg te gaan, is dat altijd een spijtige zaak. Ze delen nl. een verleden samen en dat veeg je niet zomaar weg. En dat hoeft ook helemaal niet.

Van zodra de ene partij besluit om een punt achter de relatie te zetten, blijft de andere partij vaak verslagen achter: ongeloof, onbegrip, ook woede zijn emoties die hen geregeld overvallen. Dit heeft te maken met het afscheid nemen dat in sommige gevallen heel abrupt kan zijn: de "achterblijvende" partij ziet zijn/haar gedroomde toekomst in één seconde aan diggelen geslagen. Vaak heeft deze partij meer tijd nodig om een en ander op een rij te zetten en te verwerken.

Net omdat de "beslissende" partij vooruit wil met zijn/haar nieuwe leven, ontstaat er een verschil in verwerkingstempo en dat geeft soms aanleiding tot extra spanningen. De "achterblijvende" partij voelt zich dan letterlijk in snelheid gepakt. Tracht hier als "beslissende" partij zoveel als mogelijk rekening mee te houden en tracht je in te leven in de situatie van de "achterblijvende partij".

Op zulke momenten doe je er goed aan je entourage verstandig te kiezen: met mensen om je heen die alleen maar kritiek en commentaar geven, komt niemand verder. Zoek liever één of meerdere goede vrienden of familieleden, die je in vertrouwen kan nemen en die naar je kunnen luisteren om je, indien gewenst, een objectief advies te geven. Ken je zo niemand of hou je het liever allemaal voor jezelf, dan kan je beroep doen op een professioneel luisterend oor.

Een scheiding van partners is een ingrijpende gebeurtenis voor elk van de betrokken partijen, in het bijzonder voor de "achterblijvende partijen" (partner, kinderen, ...): zij zijn nl. betrokken, hebben er niet echt voor gekozen, maar moeten er wel mee verder. Voor hen is dit afscheid dan ook een rouwproces waar ze door moeten.

Ook wanneer er kinderen betrokken zijn in de scheiding, zijn er een aantal basisregels die je best in acht neemt. Kinderen voelen zich vaak ontzettend schuldig dat hun ouders uit elkaar gaan. Hoe kleiner de kinderen, des te groter het schuldgevoel blijkt te zijn. Jammer genoeg. Je zal dan ook wel kunnen begrijpen dat onderlinge ruzies geen bijdrage leveren aan de stabiliteit van het kind. Wel integendeel.

Ik verwijs in deze naar de open brief van Isa aan alle gescheiden ouders van Nederland (bron: www.villapinedo.nl). Ze verwoordt de basisregels heel duidelijk.

Ben je ondertussen gescheiden, maak jezelf dan niets wijs: ook jij hebt je best gedaan, gegeven de omstandigheden!

En allicht, nu je verder in je leven staat en wijzer bent geworden, had je het toen allicht anders gedaan. Toch kan je je kind ook vandaag nog vragen hoe het de echtscheiding ervaren heeft: luisteren naar hun verhaal in combinatie met jouw bereidheid om er over te praten, creëert de ruimte om het zogenaamde "restverdriet" te kunnen verwerken. 

Ook partners zonder kinderen, die reeds gescheiden zijn, doen er goed aan om op een later moment de ruimte te scheppen om in alle openheid een en ander te bespreken. Vaak volstaat het om te luisteren naar de ander en misschien zelfs te zeggen dat het je spijt dat alles zo gelopen is. Dit heelt emoties op een dieper niveau.

Vind je de inhoud van mijn artikel interessant, deel het dan: hoe meer mensen over kennis beschikken, des te sterker we samen staan. Thx!